Protokoły warstwy łącza danych dodają pole końcowe na końcu każdej ramki. Dzięki niemu wiadomo, czy odebrano ramkę bez błędów. Ten proces jest nazywany wykrywaniem błędów i jest realizowany przez umieszczenie logicznej lub matematycznej sumy bitów, która jest zawarta w polu końcowym ramki. Wykrywanie błędów dodano w warstwie łącza danych, ponieważ sygnały w medium mogą ulegać zakłóceniom, zniekształceniom lub być tracone, co znacząco może zmienić wartości bitów reprezentujące sygnały w medium.

Węzeł transmitujący tworzy logiczne podsumowanie zawartości ramki. Obliczona w ten sposób wartość nazywana jest sumą kontrolną CRC (ang. Cyclic Redundancy Check) i umieszczana jest w polu sumy kontrolnej ramki (FCS).

Kliknij pole FCS lub sekwencję końcową na rysunku, aby uzyskać więcej informacji.

Na podstawie zawartości ramki, docelowy węzeł po odebraniu przychodzącej ramki wykonuje obliczenia własnej sumy logicznej lub CRC. Następnie węzeł odbierający porównuje obie wartości CRC: otrzymaną wraz z ramką oraz obliczoną przez siebie. Jeśli obie wartości są takie same, uznaje się, że otrzymano ramkę taką jak została wysłana. Jeżeli wartość CRC w polu FCS w odebranej ramce jest różna od obliczonej przez odbierający węzeł, to ramka jest odrzucana.

Dlatego pole FCS jest używane do określenia, czy wystąpiły błędy w trakcie transmisji lub przy odbiorze ramki. Mechanizm detekcji błędów wykorzystujący pole FCS wykrywa większość błędów powstałych w medium.

Istnieje zawsze małe prawdopodobieństwo, że ramka jest uszkodzona mimo zgodnych wartości CRC. Błędne bity mogą znosić się nawzajem w czasie obliczania CRC. Protokoły warstw wyższych mogą wymagać wykrywania i poprawiania utraconych danych.