Sieci bezprzewodowe 802.11

Standard IEEE 802.11 wykorzystuje tą samą podwarstwę 802.2 LLC oraz 48-bitowy schemat adresacji jak inne protokoły LAN opisane w rodzinie standardów 802. Różnice występują natomiast w podwarstwie MAC i warstwie fizycznej. W środowisku bezprzewodowym należy wziąć pod uwagę specyficzne cechy tego rozwiązania. Nie ma zdefiniowanego fizycznego połączenia, dlatego zewnętrzne zakłócenia mogą wpływać na przesyłanie danych oraz trudno jest kontrolować dostęp do medium. Aby sprostać tym wymaganiom, standardy sieci bezprzewodowych mają dodatkowe elementy kontrolne.

Standard IEEE 802.11 jest powszechnie nazywany Wi-Fi. Jest to system oparty na rywalizacji o dostęp do medium, wykorzystujący jako metodę dostępu CSMA/CA. CSMA/CA określa losowy czas wstrzymania transmisji dla wszystkich węzłów, które czekają na rozpoczęcie transmisji. Rywalizacja o medium najczęściej ma miejsce w momencie, w którym medium staje się dostępne. Konieczność odczekania losowej długości czasu zmniejsza znacznie prawdopodobieństwo kolizji.

Sieci 802.11 w warstwie łącza danych używają także potwierdzeń poprawnego odebrania ramki. Jeśli stacja wysyłająca nie otrzyma potwierdzenia (zarówno z powodu niedostarczenia do odbiorcy właściwej ramki, jak również wtedy, kiedy nie dojdzie samo potwierdzenie), to ramka jest wysyłana ponownie. Tak jawnie sprecyzowane potwierdzenie eliminuje problem interferencji i inne problemy związane z transmisją radiową.

Inne usługi występujące w 802.11 to uwierzytelnianie, przyłączanie (połączenie z urządzeniem bezprzewodowym) oraz zapewnienie prywatności (szyfrowanie).

Rysunek przedstawia ramkę 802.11, która zawiera następujące pola: