Jak już wcześniej wspomniano, podstawową topologią logiczną sieci Ethernet jest magistrala wielodostępowa. Wszystkie urządzenia sieciowe są podłączone do tego samego, współdzielonego medium. Kwestią, nad którą należy się zastanowić jest to, w jaki sposób urządzenia otrzymujące tę samą ramkę mogą sprawdzić czy miały być odbiorcą wiadomości, bez konieczności nadmiernego przetwarzania i deenkapsulacji tych ramek ? Problem ten staje się jeszcze bardziej istotny w dużych sieciach, gdzie natężenie ruchu i ilość przekazywanych ramek jest bardzo duża.

Aby zapobiec nadmiernemu obciążeniu, spowodowanemu koniecznością przetwarzania każdej ramki, do pomocy został stworzony adres MAC, który określa adres źródłowy i docelowy wewnątrz sieci Ethernet. Niezależnie od tego, który wariant Ethernetu został użyty, adresy MAC pozwalają na identyfikowanie urządzeń w niższych warstwach modelu OSI. Przypomnijmy, że adres MAC jest dodawany jako część jednostki PDU warstwy 2. Ethernetowy adres MAC jest 48-bitową wartością przedstawianą za pomocą 12 cyfr szesnastkowych (4 bity na każdą z tych cyfr).

Struktura adresu MAC

Adresy MAC muszą być globalnie unikatowe. Wartość adresu MAC jest bezpośrednim rezultatem wymuszonych przez IEEE zasad dla producentów, aby zapewnić globalnie unikalny adres dla każdego urządzenia Ethernetowego. Zasady ustanowione przez IEEE wymagają, aby każdy producent urządzeń Ethernet był zarejestrowany w IEEE. IEEE przydziela producentom 3 bajtowy (24 bitowy), kod nazywany identyfikatorem sprzedawcy (ang. Organizational Unique Identifier, OUI).

IEEE wymaga od producentów stosowania dwóch prostych zasad, tak jak pokazano na rysunku:

Wszystkie adresy MAC z takim samym identyfikatorem OUI muszą mieć przydzielone unikalne wartości na ostatnich 3 bajtach (numer seryjny).