Zarówno standard Ethernet II i IEEE 802.3 określają minimalny rozmiar ramki jako 64 bajty a maksymalny jako 1518 bajtów. Dotyczy to wszystkich bajtów począwszy od pola docelowego adresu MAC do pola sumy kontrolnej ramki (FCS). Należy przy tym zwrócić uwagę, iż preambuła i pole znacznika początku ramki SFD nie są liczone podczas określania długości ramki.

Dowolna ramka, która jest krótsza niż 64 bajty jest uznawana za fragment wynikły z kolizji (ang. collision fragment) lub zbyt krótką ramkę (ang. runt frame) i jest automatycznie odrzucana przez stację odbiorczą.

Standard IEEE 802.3ac opublikowany w 1998 r., rozszerzył maksymalny dostępny rozmiar ramki do 1522 bajtów. Rozmiar ramki został zwiększony w celu umożliwienia obsługi technologii sieci VLAN (ang. Virtual Local Area Network). Sieci VLAN tworzone są w sieciach przełączanych i będą przedstawione w późniejszej części kursu. Również wiele technologii związanych z jakością usług (QoS) wykorzystuje pole priorytetu użytkownika (ang.User Priority ) do wprowadzenia różnych poziomów usług, takich jak usługa priorytetowa dla ruchu głosowego. Rysunek pokazuje pola zawarte w znaczniku VLAN standardu 802.1Q.

Jeżeli rozmiar transmitowanej ramki jest mniejszy niż minimalny lub większy niż maksymalny, to urządzenie odbierające odrzuca taką ramkę. Pojawiające się w sieci takie odrzucone ramki są prawdopodobnie rezultatem kolizji lub nieoczekiwanych sygnałów, a zatem przyjmuje się, że są nieprawidłowe.

W warstwie łącza danych struktura ramki jest prawie identyczna. W warstwie fizycznej różne wersje Ethernetu różnią się pod względem sposobu wykrywania i wprowadzanie danych do medium.