Zgodnie z założeniami modelu OSI warstwa sieci nie jest obarczana zadaniami związanymi z obsługą mediów, które są wykorzystywane podczas transmisji pakietów. Protokół IP działa niezależnie od mediów, których obsługa realizowana jest przez niższe warstwy stosu protokołów. Jak pokazano na rysunku, każdy pojedynczy pakiet IP może być przesłany za pomocą impulsu elektrycznego poprzez kabel miedziany, sygnałem optycznym poprzez światłowód lub bezprzewodowo jako sygnał radiowy.

W modelu OSI, odpowiedzialność za przejęcie pakietu IP i odpowiednie przygotowanie go do transmisji przez medium komunikacyjne spoczywa na warstwie łącza danych. Oznacza to, że transport pakietów IP nie jest ograniczony do żadnego szczególnego medium.

Istnieje jednakże, jedna główna cecha związana z mediami, którą warstwa sieci bierze pod uwagę podczas tworzenia pakietu: maksymalny rozmiar jednostki PDU, którą dane medium jest w stanie przetransportować. Parametr ten określany jest jako MTU (ang.Maximum Transmission Unit), czyli maksymalna wielkość transportowanego pakietu. Ustalenie maksymalnej dopuszczalnej wielkości wysyłanego pakietu odbywa się podczas komunikacji pomiędzy warstwą łącza danych a warstwą sieci. Warstwa łącza danych przekazuje wartość parametru MTU do warstwy sieci, która następnie na jej podstawie określa maksymalną wielkość tworzonego pakietu.

W niektórych przypadkach, urządzenie pośredniczące (najczęściej jest to router) musi dokonać podziału pakietu podczas przesyłania go pomiędzy różnymi fragmentami sieci. Sytuacja taka występuje najczęściej w przypadku, gdy dla różnych fragmentów sieci pracujących w oparciu o różne media zostały określone różne wielkości parametrów MTU. Proces ten nazywany jest dzieleniem pakietów lub fragmentacją.