Przypisanie automatyczne

W sieciach lokalnych liczba użytkowników często się zmienia. Nowi użytkownicy mogą korzystać z własnych laptopów. Inni dostają nowe stanowiska pracy lub inne urządzenia, takie jak smartfony, które również potrzebują podłączyć do sieci komputerowej. Zamiast statycznego przydzielania adresów IP przez administratora każdemu stanowisku, łatwiej jest przydzielać adresy IP w sposób automatyczny. Jest to wykonywane za pomocą protokołu nazywanego DHCP (ang. Dynamic Host Configuration Protocol), jak to pokazuje rys. 1.

Protokół DHCP umożliwia automatyczne przyporządkowanie hostowi informacji takich jak adres IP, maska podsieci, brama domyślna oraz innych danych związanych z jego konfiguracją. Konfiguracja serwera DHCP wymaga aby grupa adresów, zwana pulą, została użyta w celu przydzielenia adresów klientom sieci komputerowej. Adresy przypisane do tej puli powinny być tak zaplanowane aby wykluczyć możliwość użycia adresów statycznych przypisanych do jakichś urządzeń w sieci.

DHCP jest przeważnie preferowaną metodą przydzielania adresów IPv4 hostom w większych sieciach ponieważ zmniejsza obciążenie personelu zajmującego się siecią i eliminuje możliwość popełnienia błędów przy konfiguracji ręcznej.

Kolejną zaletą stosowania DHCP jest fakt, iż przydzielony w ten sposób adres hostowi nie jest skonfigurowany na stałe, a tylko „wydzierżawiony” na określony przedział czasu. Jeśli host jest wyłączony albo usunięty z sieci, używany przez niego adres wraca do puli w celu ponownego użycia. Cecha ta jest szczególnie przydatna w przypadku urządzeń mobilnych, które podłączają się do i odłączają się od sieci.

Jeśli opcja konfiguracji przez DHCP jest włączona na hoście, komenda ipconfig może być użyta do zobaczenia ustawień IP przydzielonych przez serwer DHCP, co pokazuje rys. 2.