Chociaż większość adresów IPv4 stanowią adresy osiągalne w Internecie, to są również bloki adresów, które przeznaczone są dla sieci z limitowanym dostępem lub bez dostępu do Internetu. Adresy te nazywane są adresami prywatnymi.

Adresy prywatne

Zakresy adresów prywatnych to:

od 10.0.0.0 do 10.255.255.255 (10.0.0.0/8)

od 172.16.0.0 do 172.31.255.255 (172.16.0.0/12)

od 192.168.0.0 do 192.168.255.255 (192.168.0.0/16)

Adresy prywatne są zdefiniowane w RFC 1918 o tytule Address Allocation for Private Internets i czasami są nazywane adresami RFC 1918. Bloki prywatnej przestrzeni adresowej są używane w sieciach prywatnych (nie publicznych). Hosty, które nie potrzebuja dostępu do sieci Internet mogą ich używać. Niemniej jednak nawet posiadając adres prywatny musi on być unikalny w danej sieci.

Hosty znajdujące się w różnych sieciach mogą używać tej samej przestrzeni prywatnych adresów. Pakiety wykorzystujące te adresy jako źródłowe oraz docelowe, nie powinny pojawiać się w Internecie. Zatem routery lub urządzenia pełniące funkcję zapory ogniowej (ang. firewall) będące na granicy tych sieci prywatnych muszą blokować takie pakiety lub dokonywać ich translacji. Nawet gdy przypadkowo pakiety te trafią do Internetu, routery nie będą wiedziały w jaki sposób przesłać je do odpowiednich sieci prywatnych.

W RFC 6598, IANA zarezerwowała inną grupę adresów znaną pod nazwą przestrzeń adresów współdzielonych (ang. shared address space). Podobnie do RFC 1918 i adresacji prywatnej, współdzielone adresy nie są routowalne globalnie. Jednakże adresów tych używa się w sieciach dostawców internetowych. Zakres adresów współdzielonych to 100.64.0.0/10.

Adresy publiczne

Znacząca większość adresów IPv4 typu unicast jest adresami publicznymi. Są one wykorzystywane przez hosty, które są dostępne w Internecie. Jednak nawet wśród tych adresów IPv4 jest wiele przeznaczonych do specjalnego użytku.