W przeszłości dokument RFC 1700 o tytule Assigned Numbers grupował adresy transmisji jednostkowej (ang. unicast adresses) w zakresy o określonych wielkościach zwanych klasą A, klasą B i klasą C. Dokument ten zdefiniował również klasę D (adresy grupowe) oraz klasę E (eksperymentalne), które zostały już wcześniej opisane. Adresy typu unicast klasy A, B i C definiowały sieci o określonej wielkości i określonych zakresach adresów dla tych sieci. Firma lub organizacja miała przydzielaną całą sieć z zakresu klasy A, B lub C. Takie użycie przestrzeni adresowej jest określane mianem adresacji klasowej.

Blok klasy A

Blok adresów klasy A został określony w celu umożliwienia tworzenia ekstremalnie dużych sieci zawierających ponad 16 milionów hostów. Klasa A adresów IPv4 ma 8 bitowy prefiks, co oznacza, iż w adresach tych pierwszy oktet określa jednoznacznie adres sieciowy. Pozostałe trzy oktety używane są do zaadresowania hostów pracujących w tej sieci. Wszystkie adresy klasy A mają na najbardziej znaczącym bicie (pierwszym od lewej) wartość zero. To oznaczało, że było tylko 128 sieci klasy A, od 0.0.0.0/8 do 127.0.0.0/8. Pomimo tego, że adresy te wykorzystywały połowę całej przestrzeni adresowej, ze względu na ich maksymalną liczbę 128 mogły być przydzielone do około 120 firm lub organizacji.

Blok klasy B

Blok adresów klasy B został określony w celu obsługi średnich i dużych sieci zawierających ponad 65 000 hostów. Klasa B adresów IPv4 używa dwóch pierwszych oktetów (16 bitów) do określenia adresu sieciowego. Kolejne dwa oktety określają adres hosta. Tak jak w klasie adresowej A, również dla pozostałych klas adresowych przestrzeń adresowa musiała zostać zarezerwowana. W klasie adresowej B najbardziej znaczące dwa bity w pierwszym oktecie mają wartość 10. To ograniczało blok adresów klasy B do wartości od 128.0.0.0/16 do 191.255.0.0/16. Adresy klasy B są bardziej efektywnie wykorzystywane niż adresy klasy A, gdyż zajmując 25% wszystkich adresów IPv4, używane są w ponad 16 000 sieciach.

Blok klasy C

Adresy klasy C były najbardziej dostępnymi adresami z historycznych klas adresowych. Ten zakres adresowy został określony w celu obsługi małych sieci skupiających maksymalnie 254 hosty. Klasa adresowa C wykorzystywała prefiks 24. Oznaczało to, iż w sieciach tworzonych w ramach tej klasy trzy pierwsze oktety określały adres sieciowy, a tylko ostatni oktet mógł być użyty do zaadresowania hostów. Blok adresów klasy C został wyodrębniony z przestrzeni adresowej poprzez użycie dla trzech najbardziej znaczących bitów w pierwszym oktecie wartości 110. To ograniczyło blok adresowy klasy C do wartości od 192.0.0.0/24 do 223.255.255.255/24. Pomimo że klasa ta zajmuje tylko 12,5% wszystkich adresów IPv4, to może dostarczyć adresów dla 2 milionów sieci.

Rys. 1 przedstawia jak podzielone są te klasy adresowe.

Ograniczenia systemu klasowego

Nie wszystkie wymagania organizacji można było dobrze przyporządkować do jednej z trzech klas adresowych. Klasowe przydzielanie zakresów adresowych często powodowało niewykorzystanie wielu adresów, co ostatecznie doprowadziło do wyczerpania możliwych do wykorzystania adresów IPv4. Na przykład firma, która posiadała sieć z 260 hostami, musiała wykorzystywać adres klasy B z możliwymi do wykorzystania ponad 65 000 adresami.

Niezależnie od tego, iż ten klasowy system został porzucony pod koniec lat 90-tych, to nadal możesz obserwować jego skutki. Na przykład, kiedy przypisujesz adres IPv4 do komputera, system operacyjny sprawdza do jakiej klasy należy ten adres. Następnie w zależności od określenia klasy, system przyporządkowuje adresowi maskę związaną z odpowiednim standardowym prefiksem.

Adresacja bezklasowa

System adresacji używanej obecnie jest nazywany adresacją bezklasową. Formalna nazwa to bezklasowy routing międzydomenowy (ang. Classless Inter-Domain Routing, CIDR). Klasowe przydzielanie adresów IPv4 było bardzo nieefektywne, pozwalając na używanie tylko prefiksów /8, /16 lub /24, każdy odpowiednio dla określonej przestrzenie adresowej. W 1993 roku organizacja IETF stworzyła nowy zestaw standardów które pozwoliły dostawcom Internetu na przydzielanie adresów IPv4 na podstawie prefiksów o dowolnej długości w zamian za adresy klas A, B lub C.

IETF wiedziała, że CIDR było rozwiązaniem tymczasowym i że nowy protokół IP musiał być stworzony aby zaspokoić potrzeby adresowe gwałtownie rosnącej liczby użytkowników Internetu. W 1994 roku IETF rozpoczęła prace nad następcą protokołu IPv4, którym w ostateczności stał się protokół IPv6.

Rys. 2 pokazuje zakresy sieci klasowych.