Adres IP jest zbudowany hierarchicznie z częścią sieci, podsieci i hosta. Adres IP może przedstawiać całą sieć, konkretnego hosta lub adres rozgłoszeniowy całej sieci.

Rozumienie zapisu binarnego jest ważne kiedy określamy czy dwa hosty znajdują się w tej samej podsieci. Bity znajdujące się w części sieciowej adresu muszą być identyczne dla wszystkich urządzeń znajdujących się w tej samej sieci. Maska podsieci lub prefiks są używane do określenia części sieciowej adresu IP. Adres IP może być przypisany zarówno w sposób statyczny jak i dynamiczny. Protokół DHCP umożliwia automatyczne przyporządkowanie hostowi informacji takich jak adres IP, maska podsieci, brama domyślna oraz innych danych związanych z jego konfiguracją.

Hosty z IPv4 mogą się komunikować na trzy różne sposoby: komunikacją pojedynczą (ang. unicast), rozgłoszeniową (ang. broadcast) i grupową (ang. multicast). Również bloki adresów, które używane są w sieciach, które wymagają ograniczonego dostępu do Internetu lub nie wymagają dostępu do Internetu w ogóle, nazywane są adresami prywatnymi. Prywatnymi adresami IPv4 są następujące bloki: 10.0.0.0/8, 172.16.0.0/12 oraz 192.168.0.0/16.

Wyczerpywanie się adresów IPv4 to czynnik motywujący do przejścia na adresację IPv6. Każdy adres IPv6 ma 128 bitów w odróżnieniu od 32 bitowego adresu IPv4. IPv6 nie używa zapisu kropkowo-dziesiętnej maski. Długość prefiksu używana jest do wskazania części sieciowej adresu IPv6 w zapisie o następującej postaci: adres IPv6/długość prefiksu.

Są trzy rodzaje adresów IPv6: komunikacji jednostkowej, grupowej i anycast. Adres IPv6 link-local (łącza lokalnego) umożliwia urządzeniu komunikację z innymi urządzeniami z IPv6 w ramach jednej podsieci i tylko tej podsieci. Pakiety z źródłowym lub docelowym adresem link-local (łącza lokalnego) nie mogą być przesyłane przez routery poza podsieć, z której pochodzą. Adres IPv6 link-local posiada prefiks FE80::/10.

Protokół ICMP jest dostępny dla IPv4 oraz IPv6. ICMPv4 to protokół powiadomień dla IPv4. ICMPv6 posiada podobne usługi jak IPv4, ale zawiera dodatkowe funkcjonalności.

Po wdrożeniu, sieć IP musi być przetestowana w celu sprawdzenia połączeń i wydajności roboczej.