W poprzednich przykładach przedstawione zostały: sieć, która wymagała 3 podsieci oraz sieć wymagająca 5 podsieci. Osiągnięcie celu stworzenia czterech podsieci wymagało pożyczenia 2 bitów z 8 bitów części hosta dostępnych w adresie IP z domyślną maską 255.255.255.0 (prefiks /24). Wykorzystana maska 255.255.255.192 pozwala na utworzenie dokładnie 4 podsieci. Używając wzoru na wyliczenie liczby hostów 2^6-2, możemy obliczyć, że w każdej z 4 podsieci możemy mieć 62 użyteczne adresy hostów, które mogą być przypisane do poszczególnych węzłów (urządzeń końcowych).

Otrzymanie 5 podsieci wymagało pożyczenia 3 bitów z 8 bitów części hosta dostępnych dla adresu IP, którego domyślna maska ma postać 255.255.255.0 (prefiks /24). Po pożyczeniu tych 3 bitów z części hosta adresu, w części identyfikującej hosty pozostało 5 bitów. Utworzona maska 255.255.255.224 pozwoliła na wydzielenie 8 podsieci, z których każda umożliwiała zaadresowanie 30 hostów.

Rozważ dużą organizację lub kampus z siecią wymagającą 100 podsieci. Podobnie jak w poprzednich przykładach, w celu stworzenia 100 podsieci, musimy pożyczyć bity z części hosta adresu IP związanego z obsługiwaną dużą siecią. Jak poprzednio, do obliczenia liczby podsieci wymagane jest zweryfikowanie ilości dostępnych bitów w części hosta oaz wymagane jest wykorzystanie wzoru do obliczenia liczby podsieci w postaci: 2^liczba pożyczonych bitów minus 2. W przypadku adresu IP z ostatniego przykładu (192.168.1.0/24), możemy zauważyć, iż dostępnych jest 8 bitów w części hosta. W celu stworzenia 100 podsieci potrzebnych jest 7 bitów.

Obliczając liczbę podsieci zgodnie z przytaczanym już wzorem, zauważmy, że jeżeli pożyczymy 7 bitów otrzymamy: 2^7=128 podsieci.

Jednakże, pożyczenie 7 bitów pozostawi tylko jeden bit w części hosta. Jeżeli użyjemy wzoru do obliczenia liczby możliwych hostów okaże się, że w tak utworzonych podsieciach nie uzyskamy żadnego wolnego adresu dla hostów. Obliczając liczbę hostów, gdy pozostanie tylko jeden bit otrzymamy 2^1=2, następnie musimy odjąć 2 dla wyłączenia adresu sieci oraz adresu rozgłoszeniowego; w wyniku otrzymamy 0 hostów (2^1-2=0).

W sytuacji, gdy wymagana jest większa liczba podsieci, wymagana jest sieć IP, taka jak sieć z domyślną maską /16 lub 255.255.0.0, która posiada większą liczbę bitów w części hosta, spośród których możemy pożyczyć bity. Adresy, które w pierwszym oktecie mają wartość z zakresu 128 - 191 posiadają domyślną maskę 255.255.0.0 lub /16. Adresy z tego zakresu posiadają 16 bitów w części sieci oraz 16 bitów w części hosta. Ostatnie 16 bitów adresu (część hosta) stanowi bity, które są dostępne do pożyczenia w celu wydzielenia podsieci.

Wykorzystując nowy blok adresów IP 172.16.0.0/16, w celu stworzenia minimum 100 podsieci musimy pożyczyć bity części hosta. Zaczynając do lewej strony do prawej, od pierwszego dostępnego bitu hosta, będziemy pożyczać po jednym bicie na raz, dopóki nie osiągniemy liczby bitów niezbędnych do stworzenia 100 podsieci. Pożyczając 1 bit, możemy stworzyć 2 podsieci, pożyczając 2 bity, możemy stworzyć 4 podsieci, 3 bity to 8 podsieci, i tak dalej. Obliczamy liczbę podsieci stworzonych po pożyczeniu 7 bitów wykorzystując wzór 2^liczba pożyczonych bitów:

2^7 - 128 podsieci

Pożyczenie 7 bitów pozwoli na wydzielenie 128 podsieci, jak przedstawiono na rysunku.

Przypomnijmy, że maska podsieci musi się zmienić, aby odzwierciedlić pożyczone bity. W przykładzie tym, gdy pożyczonych zostanie 7 bitów, maska jest rozszerzona o 7 bitów w trzecim oktecie. W postaci dziesiętnej maska jest reprezentowana jako 255.255.254.0 lub jako prefiks /23, ponieważ trzeci oktet w postaci binarnej ma postać 11111110, a czwarty binarnie jest równy 00000000. Podział sieci na podsieci będzie realizowany w trzecim oktecie, z bitami części hosta w trzecim i czwartym oktecie.