Wykorzystując tradycyjny podział na podsieci w każdej podsieci znajduje się ta sama liczba adresów. Takie wydzielenie podsieci byłoby wydajne, gdyby każda z podsieci wymagała zdefiniowana tej samej liczby hostów. Jednakże w większości przypadków tak nie jest.

Na przykład, topologia zaprezentowana na Rysunku 1 wymaga siedmiu podsieci, po jednej dla każdej z czterech sieci LAN oraz po jednej dla każdego z trzech połączeń WAN pomiędzy routerami. Wykorzystując tradycyjny podział podanego adresu 192.168.20.0/24 na podsieci, aby spełnić wymaganie wydzielenia siedmiu podsieci należy pożyczyć 3 bity z części hosta znajdujące się w ostatnim oktecie. Jak pokazano na Rysunku 2, pożyczenie 3 bitów pozwoli na utworzenie 9 podsieci oraz pozostawi 5 bitów w części hosta, pozwalając na zapewnienie 30 użytecznych adresów dla każdej z utworzonych podsieć. Opisany schemat pozwala na wydzielenie wymaganych podsieci oraz spełnienie wymagań dotyczących ilości hostów w największej sieci LAN.

Chociaż taki tradycyjny podział spełnia wymagania największej z sieci LAN oraz dzieli przestrzenie adresowe na odpowiednią liczbę podsieci, to jednocześnie powoduje znaczne marnowanie niewykorzystanych adresów.

Na przykład, dla występujących w topologi trzech łączy WAN dla każdej z podsieci wymagane są tylko dwa adresy. Ponieważ każda z podsieci posiada do dyspozycji 30 użytecznych adresów, to 28 adresów w każdej takiej podsieci pozostaje niewykorzystanych. Skutkuje to 84 niewykorzystanymi adresami (28x3), co pokazano na Rysunku 3.

Co więcej, ogranicza to możliwość dalszej rozbudowy sieci, ponieważ wpływa na zmniejszenie całkowitej liczby dostępnych podsieci. Takie nieefektywne wykorzystanie adresów, jest cechą charakterystyczną dla tradycyjnego podziału klasowych sieci na podsieci.

Zastosowanie tradycyjnego schematu podziału na podsieci w tym przypadku jest bardzo nieefektywne oraz powoduje znaczną utratę adresów. W rzeczywistości, przytoczona topologia będzie dobrym przykładem pokazującym, w jaki sposób podział podsieci na kolejne mniejsze podsieci może być wykorzystany w celu zmaksymalizowania wykorzystania adresów.

Podział podsieci na kolejne podsieci, lub wykorzystanie Zmiennej Długości Maski Podsieci (ang. Variable Length Subnet Mask - VLSM), zostało zaprojektowane, aby uniknąć marnowania adresów.