Jak pokazano na rysunku, proces segmentacji sieci, poprzez podzielenie jej na wiele mniejszych przestrzeni sieciowych nazywa się podziałem sieci na podsieci.

Każdy adres sieci posiada zakres adresów użytecznych dla hostów. Wszystkie urządzenia podłączone do tej samej sieci będą posiadały adres IPv4 hosta należący do danej sieci oraz wspólną maskę podsieci lub prefiks sieciowy. Ruch pomiędzy hostami może być przesłany bezpośrednio, tylko gdy hosty te są w tej samej sieci. Ruch pomiędzy sieciami nie może być przesłany bez wykorzystania routera. Router wykorzystuje mastkę podsieci w celu określenia, czy ruch pochodzi z sieci lokalnej czy zdalnej. Prefiks oraz maska podsieci są równoznaczne i pozwalają na jednoznaczne określenie części sieci oraz części hosta w adresie IP.

Podsieci IPv4 są tworzone poprzez użycie jednego lub większej ilości bitów z części hosta jako bitów części sieci. Dwoma bardzo ważnymi czynnikami pozwalającymi na określenie bloku adresów IP oraz maski podsieci są: wymagana liczba podsieci oraz maksymalna liczba hostów wymagana w każdej z podsieci. Ilość istniejących podsieci jest odwrotnie proporcjonalna do ilości hostów w każdej z podsieci. Im więcej bitów zostanie pożyczonych w celu stworzenia podsieci, tym mniej bitów jest dostępnych w części hosta, a przez co mniej hostów przypada na sieć.

Wzór 2^n (gdzie n to liczba pozostałych bitów części hosta) jest wykorzystywany do obliczenia, ile adresów będzie dostępnych w każdej z podsieci. Jednak, adres sieci oraz adres rozgłoszeniowy, wchodzące z ten zakres nie są adresami użytecznymi, dlatego też, aby obliczyć liczbę użytecznych adresów należy wykorzystać wzór 2^n-2.

Podział sieci na podsieci lub wykorzystanie VLSM został zaprojektowany, aby uniknąć marnotrawienia adresów.

Podział IPv6 na podsieci wymaga innego podejścia, niż w przypadku podziału na podsieci IPv4. Podział IPv6 na podsieci nie jest realizowany w celu zaoszczędzenia adresów, powodem jest raczej wsparcie dla hierarchiczności oraz logicznego projektu sieci. Tak więc, podczas gdy w przypadku podziału IPv4 na podsieci powodem jest optymalne zarządzenie pulą adresową, to w przypadku podziału IPv6 na podsieci przyczyną jest budowanie adresacji hierarchicznej, bazującej na liczbie routerów oraz sieci które są przez te routery wspierane.

Rozważne planowanie jest niezbędne, aby móc najlepiej jak to jest możliwe wykorzystać dostępne przestrzenie adresowe. Parametrami branymi pod uwagę podczas planowania adresacji są wymagania związane z wielkością, lokalizacją, wykorzystaniem sieci oraz dostępem do usług sieciowych.

Po wdrożeniu, sieć IP musi być przetestowana w celu sprawdzenia połączeń i wydajności roboczej.